IR

ارزان قیمتی و یا بی قیمتی؟

این مقاله کوششی است در خصوص روشن کردن وجوه برند های OEM  یا بی نام ( NO NAME  )در صنعت و تجارت دوربین مدار بسته  و CCTV . با در نظر گرفتن امنیت به عنوان یکی از ضروری ترین نیاز های انسان امروزی، صنایع و زمینه های شغلی مرتبط با حوزه ی امنیت و در راس آن نظارت تصویری و دوربین های نظارتی مدار بسته و مدار باز، جایگاه خود را در سبد کالایی اقسام مشاغل و بعضا محیط زندگی باز نموده اند. توازن میان قیمت و کیفیت تعیین کننده ترین معیار برای سنجش محصول از دیدگاه خریدار به حساب می آید. پس از دوره ی نخست شکل گیری هسته های مرکزی تجارت دوربین مدار بسته – و پیش از ظهور دوربین های تحت شبکه در بازار ایران – دیده شد که قیمت دوربین های مدار بسته به صورت ناگهانی بعضا با کاهش گاه بیش از پنجاه درصدی ارائه می شود. کمپانی های تولید کننده و توزیع کننده این محصولات برچست برند های تجارتی را بر پیشانی خود حمل می کردند که در صنعت دنیای دوربین مدار بسته جز در دستان توزیع کننده در هیچ کجای دیگر نشانی نداشتند. گاها از حیث کیفی همان محصول با چندین نام مختلف به عنوان دوربین های مدار بسته ی کمپانی های گوناگون به فروش می رسید. این قبیل دوربین ها گاها عمری در حد چند ماه داشتند و حتی گاه برند های موجود بر پیشانی این قبیل دوربین های نظارتی مدار بسته در ظاهر امر متعلق به کمپانی های شناخته شده ای مانند SAMSUNG ، AGNI ، GREAT ، SONY ،PANASONIC  و … بودند، البته با قیمتی بسیار نازل تر و عمر و کیفیتی بسیار اندک تر از آن چه می بایست باشد و بوده است.
همانند هر محصول دیگری که در زمینه ی تجاری در بازار داخلی فعالیت داشته است دوربین های مدار بسته نیز به صورت ایزوله عمل نکرده اند و مشمول پدیده ی برند سازی شده اند. در این قبیل امور کمپانی خاصی – که معمولا در کشور چین فعالیت می کنند  – دست به تولید انبوه دوربین ها، بورد ها و سایر اقلام دوربین های مدار بسته ی آنالوگ و اخیرا دوربین های تحت شبکه IP  و اچ دی اس دی آی (HDSDI ) بدون توجه به استاندارد های موجود، برای کاهش قیمت، می زنند و آن ها را به صورت ماده ی خام تحویل خریداران و تجاری می دهند که در کشورهایی نظیر ایران با ساخت عنوان و برندی خاص اقدام به فروش این محصولات به عنوان محصولات چینی و بعضا کره ای می نمایند. نمونه ی این پدیده ها را در سال های اخیر می توان در یورش  اقسام برند هایی با پسوند VISION  که پیرو موفقیت برند های معتبری مانند HIKVISION  دست به این اقدام زدند جست و جود کرد.
این پدیده علاوه بر دوربین های مدار بسته و آنالوگ  به حوزه ی دوربین های تحت شبکه نیز گسترش یافته است و دیده می شود که گاه برند کاملا جا افتاده در بازار کشور در حقیقت حتی فاقد خط تولید مستقل بوده و پدیده ی  برند سازی خارج از مرز های کشور صورت می گیرد و در نهایت خریدار ایرانی به عنوان واسط دست دوم دوربین ها را به عنوان محصول کشور ثانی وارد کشور می کند و به دست متقاضیان بی اطلاع می رساند.
از کجا می توان برند های  بی نام را شناسایی کرد؟ عموم این برند ها ظرف مدت محدودی کارایی و کیفیت خود را از دست می دهند، در زمینه ی فیلترینگ نوری دچار ضعف بوده و رنگ ها را در قالب طبیعی خود ارائه نمی دهند. این قبیل دوربین های مدار بسته، IP  دو یا HDSDI   بدون دلیل  از قیمت بسیار بسیار پایینی برخوردار هستند. برای مواجهه به صحت عنوان این دوربین های نظارتی مدار بسته و یا تحت شبکه و اچ دی اس دی آی ( HDSDI  ) می توان به سایت به اصطلاح کمپانی سازنده رجوع کرد و مجودیت آن برند را بررسی کرد. این کماکان کم هزینه ترین و معتبر ترین راه برای شناسایی این قبیل محصولات در صنعت دوربین مدار بسته و دوربین تحت شبکه و IP  خواهد بود.
گردآوری :مهندس حامد اوصانلو